Nee, we hernoemen gewoon wie de rekening betaalt.
Den Haag kondigt trots aan dat er “bezuinigd moet worden op de zorg”. Alsof dat een nobel doel is dat ons collectieve welzijn ten goede komt. Niets is minder waar. Bezuinigen op zorg in Nederland betekent feitelijk: het verhogen van het eigen risico of het verschuiven van kosten naar de burger. En dat is geen bezuiniging — dat is gewoon een herverpakte factuur.
Het nieuwe kabinet wil spelen met het eigen risico alsof het een fris concept is, terwijl iedereen inmiddels weet dat de zorg niet goedkoper wordt – alleen duurder voor de individuen die het het hardst nodig hebben. De kiesgerechtigde retoriek: “We moeten sparen, want de pot raakt leeg.” Feit: de pot raakt niet leeg — hij wordt simpelweg op een andere manier aangeslagen bij de burger.
De politiek heeft een magische omzetting uitgevonden: hoger eigen risico = bezuinigen. Alsof de totale zorgkosten gaan krimpen als iedereen wat meer uit z’n eigen zak betaalt. Onzin. Zorgkosten blijven stijgen, net als de premie. Alleen wie betaalt, verandert. De burger betaalt nu meer zelf, en straks via de premie, de belasting of de kater achteraf.
Chronisch zieken, mensen met lage inkomens — zij voelen dit het eerst. Die zien niet alleen hun rekeningen omhooggaan, maar krijgen ook nog eens een extra drempel opgeworpen om überhaupt hulp te zoeken. Een deel van de bevolking geeft al aan dat ze zorg mijden vanwege die financiële drempel.
En wat doet Den Haag? De politici kloppen zichzelf op de borst. “We hebben bespaard!” Alsof het om morele edelmoedigheid gaat. Maar zoals altijd gaat het hier om politieke semantiek: noem iets bezuinigen, en de kiezer knikt goedkeurend, ook al stuurt de overheid de rekening gewoon door.
Laat dat even bezinken:
Je bezuinigt niet op zorg, je verandert alleen de betalingsvorm.
Dat is geen bezuiniging. Dat is kosten externaliseren.
Het draagvlak voor echte hervormingen — bijvoorbeeld inkomensafhankelijke bijdragen, of slimme preventieve zorg — blijft ondergesneeuwd terwijl de overheid zich verliest in symboolpolitiek. Want rechtvaardig verdelen betekent niet automatisch hoger eigen risico voor iedereen, maar verstandig én eerlijk financieren — juist voor wie het nodig heeft. Frank en simpel.
Tot die tijd blijft de retoriek hetzelfde:
➡️ “Zorg moet goedkoper.”
➡️ Politiek: “We verhogen het eigen risico.”
➡️ Burger: “Ja, maar ik betaal toch al genoeg?”
En zo blijft de zorg betaalbaar — maar alleen op papier.
